گردشگری در حال حاضر به دلیل ظرفیت های گوناگون آن اعم از تاثیر گذاری برروی فرهنگ، سیاست و اقتصاد؛ در اکثر کشورها جایگاه ویژه ای در حد سازمانی مستقل دارد و صنعت گردشگری به یکی از پیچیده ترین و مهمترین موضوعات قابل تمرکز دولت ها تبدیل شده است.

 

بر اساس گزارش سازمان جهانی گردشگری؛ ایران جزء ده کشور برتر دنیا در برخورداری از جاذبه های گردشگری می باشد؛ اما با وجود تمام این ظرفیت ها و مواهب الهی و اختصاص بودجه چند صد میلیاردی به این سازمان،ایران یکصدمین رتبه را در جهان از نظر درآمدزایی صنعت گردشگری به خود اختصاص داده است.

 

ارتقای جایگاه گردشگری ایران در دنیا و صنعت گردشگری به سه صنعت اول کشورمان، تنها به واسطه 2 امر امکان پذیر است :


اولا برنامه ای مدون که همه جانبه نگری، کلان نگری و آینده نگری در آن لحاظ شده باشد .

ثانیا وجود مدیرانی که این برنامه را درک، و عزمی راسخ در اجرای آن داشته باشند .


 

این نکته که تعدادی از مدیران سازمان گردشگری در دو دهه اخیر پس از جابجایی یا به زندان افتادند یا متهم ردیف اول در بعضی پرونده ها می شوند، موید ورود مدیرانی با اراده حفظ منافع شخصی به جای منافع ملی؛ به این سازمان است .


سازمان میراث فرهنگی و گردشگری به واسطه بودجه ای کلان، وسعت حوزه ی کاری و عدم وجود اهرم های نظارتی؛ تبدیل به یکی از عمده ترین حیات خلوت های دولت ها شده و با ورود مدیرانی نالایق تهدیدی برای صنعت گردشگری و اقتصاد کشور محسوب می شود.


امید است تیم مدیریت جدید بانی تحولی عظیم در این سازمان شود، در غیر این صورت تنها راه مهار این تهدید؛ مطرح کردن انحلال و تغییر این سازمان به وزارتخانه میراث فرهنگی و گردشگری توسط نمایندگان مجلس است؛ تا نظام جمهوری اسلامی بیش از این فرصت های اقتصادی در زمینه افزایش درآمد غیر نفتی کشور و تاثیر گذاری در فرهنگ و سیاست مردم دنیا را از دست ندهد.
 

این مقاله در ماهنامه سیب(سرمقاله) و سایت خبری-تحلیلی صراط نیوز، الف ، ندای انقلاب و ... نیز درج شده است 

1390/5/2